Izuzetno gledana predstava Moj muž, za koju se uvek traži karta više, nastala po istoimenoj zbirci priča Rumene Bužarovske u režiji Jovane Tomić, gostovace u Torontu 3. Oktobra.
U predstavi koja je imala premijeru 18. aprila 2021. godine na sceni Studio JDP, u prisustvu spisateljice Rumene Bužarovske, igraju Jovana Bulajić i Sanja Marković.
Dramaturg je Dimitrije Kokanov, kostimograf Maja Mirković, a kompozitor Luka Mejdžor. Knjigu Rumene Bužarovske prevela je Irena Šentevska.

Predstava Moj muž gostovala je na Internacionalnom pozorišnom festivalu MOT u Skoplju, festivalu „Ohridsko leto” u Ohridu (Severna Makedonija) i beogradskom Belefu. Na festivalima u Banjaluci („Zaplet 13“) i u Topoli (Festival duodrame), osvojila je nagrade za najbolju predstavu, a Jovana Belović i Sanja Marković su podelile nagrade za najbolje glumice festivala. Na 27. Međunarodnom festivalu malih scena u Rijeci Specijalna nagrada za partnersku igru pripala je Sanji Marković i Jovani Belović za niz uloga u predstavi Moj muž, a žiri Novog lista jednoglasno je nagradu „Mediteran“ dodelio glumici Sanji Marković.

Godišnje nagrade Jugoslovenskog dramskog pozorišta za predstavu Moj muž dobili su Jovana Tomić za režiju, Dimitrije Kokanov za dramatizaciju, a za niz uloga koje u predstavi tumače nagrađene su Jovana Belović i Sanja Marković. One su i dobitnice Nagrade „Nebojša Glogovac” za izuzetnu umetničku kreaciju mladog glumca.

Pet priča iz zbirke "Moj muž" - poimence "Preljubnik", "Otac", "Lile", "Osmi mart", "Supa" - u dramatizaciji Dimitrija Kokanova, pozorišno su otelotvorile doslovce čudesna mlada glumica Sanja Marković i odlična Jovana Belović. Prevarene supruge, ćerke, majke, prijateljice, komšinice, terapeutkinje… bivaju dok, između ostalog, otelotvoruju od smeha do duboke potresnosti niz životnih situacija, (ne)prilika, okolnosti u kojima žene zapravo svakodnevno bivaju.

*****
Moj muž is unusual as a theatrical experience is its refusal of a protagonist. There is no single woman at the center, only the accumulating weight of many, each with her own brand of resignation or longing or dark humor. Jovana Tomić’s staging leans into this polyphonic quality, letting Sanja Marković and Jovana Belović move between voices without the expectation that we’ll choose a favorite. The humor is the sharpest tool. Bužarovska’s stories know how to make you laugh at something you’ll feel bad about later, the kind of laughter that arrives precisely because the truth would otherwise be unbearable. What lingers after the lights go up is less any single character than the shape their lives make together: a map of small erosions, social and private, that no one story could hold alone. Performed in the intimate Studio space, the production trusts proximity to do work that spectacle cannot. Two performers, the text, and very little else. That restraint is its own argument.